اگر بمیرم از این انتظار، می آیی ؟
برای دیدن سنگ مزار ، می آیی ؟


منم ، همان که به یادت قرار می گیرم
و دل خوشم که تو هم بی قرار می آیی !


شکار کرده دلم را هوای دیدارت
بگو که با من ِ زخمی کنار می آیی


هنوز منتظر لنگه کفش شیشه ای ام !
برای بردن من ، ای سوار ، می آیی؟


بگو بگو که پس از این مسیر طولانی
تویی که از دل ِ گرد و غبار می آیی


خدا کند که نمیرد امید در عاشق . . .
دلم خوش است که این نوبهار می آیی . . .

این روزها که به ایام آخرسال نزدیک میشویم حال وهوای خاصی دارد؛اردوی راهیان نور که از گوشه کنار کشور به سمت سرزمین نورراهی شده تا از این مناطق که یادگار روزهای پرطلاطم وروحانی هشت سال دفاع مقدس است دیدن کنند.

تا یاد شهدا را زنده نگه دارند،تا صفایی به این دلهای زنگار گرفته وآلوده به گناه بدهند،تا شاید گمشده وفراموش شده ی وجود خود(خدا)را بیابند.می آیند تا تجدید عهدی کنند با اسیران آزاد(اسیران خاک وبندگان آزاد)که طریق بندگی را نه باپا که با پای دل پیمودند.آنانی که دل به خدا بستند واز هر آنچه خیر خدا دل بریدند.

گفتندبرای مادر یکی از شهدا پس از چند سال خبری از فرزند شهیدش آوردندکه گروه تفحص درطلاییه پیکرش را که فقط چند استخوان ازآن بجا مانده بود؛ازلابه لای خاک هایی که سالها ست با آن خو گرفته است بیرون آوردند.مادرپسر شهیدش را در خواب دیده بودکه از او روی بر میگرداند؛وقتی دلیلش را پرسیده بود؛پسر شهیدش در حالی که صورتش پر از اشک شده بود گفت:.....به همین اکتفا میکنم که جوابش این بود که هر روز بی بی فاظمه زهرا(س)به دیدارشان می آمده واز امروزدیگر...

چه رازی دارند این سرزمین ها وچقدر ناگفته دارند این خاک ها...از چشمان حاج ابراهیم گرفته تا دستان حاج حسین وبرادران باکری وسردار هور(شهیدعلی هاشمی)....همه وهمه تنها گوشه ای ازاین خاک حماسه ساز وحماسه سرا را رقم زده است.

اما اینکه این ها که گفتم چه ربطی با مجید خراطها دارد خودم هم نمیدانم فقط بزرگی بنری که به نام وعکس مجید خراطها مزین(البته حرام)شده بود و البته زیر بنر تقدیری از دفتر فرهنگ وارشاد اسلامی شده بود مرا بر این داشت که کمی درباره اسلامی که دفتر فرهنگ وارشاد اسلامی شهرستان ماهشهر تبلیغش را میکند ودر راستای آن جناب خراطها را دعوت میکندمطالعه ای داشته باشم.

از دوستان وبزرگوارانی که در این راستا به ما منبعی معرفی کنند سپاس گذاریم.

راستی داشت یادم میرفت بلیط شرکت دربرنامه جناب خراطها مبلغ ناچیزی بود(فقط١٠/٠٠٠تومان)

عاشورا قلب تپنده نبرد حق وباطل است واین نبرد،همیشه تاریخ بوده وادامه خواهد یافت وهر جبهه را رهروانی است.امروز قافله سالار جبهه حق،حضرت بقیة الله عجل الله تعالی فرجه الشریف است که دلی پر خون از ظلم ظالمان،مکر منافقان وسکوت مدعیانِ انتظار دارد ونایب بر حقش رهبر حسینی نظام اسلامی است؛اکنون هر روز ما عاشورا است،وتیرهای دشمن هر لحظه عزت اسلام را نشانه رفته اند.یزید مرده است،اما یزیدیان زنده اند.شمر نیست،اما بدتر ازشمرها پراکنده اند.

آیا برای آمدن حسین زمان آماده ای؟

آیا قلب خود رااز دوستی یزیدیان خالی کرده ای؟

دوستی مُسلم ها را به دل داری یا ابن زیادها را؟

یا مانند بسیاری از کوفیان،انس با زندگی وراحتی،تو را از دایره ی این نبردها بیرون کشیده است؛بدان که یا باید دنباله رویحق بود یا باطل،وراه دیگری نیست.چه آنان که با عمل واقدام،دشمنان حق را یاری کردندوچه آنهاکه باسکوت،مهیا کننده ی زمینه ظلمشان شدند،هر دو از لشکر جبهه باطلند.

اکنون نیک در خود بنگر،که آیا عاشق راستین حسین هستی؟که اگر این چنین باشد باید عاشق جهاد وشهادت باشی.

ببین به خاطر دین از چه ها گذشته ای که غیرتو نگذشته اند؟

بنگر که از مدعیان راحت طلبی یا از منتظران شهادت طلب؟

یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجه

دخترم جرالدین, از تو دورم , ولی یک لحظه تصویر تو از دیدگانم دور نمیشود.تو کجایی؟در پاریس ,روی صحنه تئاتر پرشکوه شانزه لیزه؟این را میدانم و چنان است که گویی در این سکوت شبانگاهی ,آهنگ قدمهایت را میشنوم.شنیده ام نقش تو در این نمایش پرشکوه, نقش آن دختر زیبای حاکمی است که اسیر خان تاتار شده است.
جرالدین, در نقش ستاره باش و بدرخش ,اما اگر فریاد تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند به تو فرصت هوشیاری داد بنشین و نامه ام را بخوان. من پدر تو هستم.امروز نوبت توست که صدای کف زدن های تماشاگران گاهی تو را به آسمانها ببرد.به آسمانها برو ولی گاهی هم به روی زمین بیا و زندگی مردم را تماشا کن; زندگی آنان که با شکم گرسنه در حالی که پاهایشان از بینوایی می لرزدو هنرنمایی می کنند. من خود یکی از ایشان بوده ام.جرالدین دخترم ,تو مرا درست نمی شناسی در آن شب های بس دور با تو قصه ها بسیار گفتم اما غصه های خود را هرگز نگفتم آن هم داستانی شنیدنی است.
داستان آن دلقک گرسنه که در پست ترین صحنه های لندن آواز می خواند و صدقه می گیرد, داستان من است.من طعم گرسنگی را چشیده ام.من درد نابسامانی را کشیده ام.و از اینها بالاتر رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند و سکه صدقه آن رهگذر غرورش را خرد نمی کند. با این همه زنده ام و از زندگان پیش از آنکه بمیرند حرفی نباید زد. به دنبال نام تو نام من است :"چاپلین"
جرالدین دخترم, دنیایی که تو در آن زندگی می کنی, دنیای هنرپیشگی و موسیقی است.نیمه شب آن هنگام که از سالن پرشکوه تئاتر شانزه لیزه بیرون می آیی, آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن .حال آن راننده تاکسی که تو را به منزل میرساند بپرس .حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و پولی برای خرید لباس بچه نداشت ,مبلغی پنهانی در جیبش بگذار. به نماینده خود در پاریس دستور داده ام فقط وجه این نوع خرجهای تو را بی چون و چرا بپردازد.اما برای خرجهای دیگر باید صورت حساب ان را بفرستی.
دخترم جرالدین گاه و بی گاه با مترو و اتوبوس شهر را بگرد و مردم را نگاه کن. زنان بیوه ,کودکان یتیم را بشناس و دست کم روزی یک بار بگو:من هم از آنان هستم.تو واقعا یکی از آنان هستی و نه بیشتر.هنر قبل از اینکه دو بال به انسان بدهد اغلب دو پای او را میشکند . وقتی به مرحله ای رسیدی که خود را برتر تماشاگران خویش بدانی, همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسی خود را به حومه پاریس برسان. من آنجا را خوب می شناسم.آنجا بازیگران همانند خویش را خواهی دید که از قرن ها پش زیبا تر از تو ,چالاکتر از تو و مغرور تر از تو هنرنمایی میکنند.اما در آنجا از نور خیره کننده تئاتر شانزه لیزه خبری نیست.
دخترم جرالدین ,چکی سفید امضا برایت فرستاده ام که هر چه دلت می خواهدبگیری و خرج کنی. ولی هر وقت خواستی دو فرانک خرج کنی با خود بگو:سومین فرانک از آن من نیست.این مال یک مرد فقیر و گمنام است که امشب به یک فرانک احتیاج دارد.جست و جو لازم نیست.این نیازمندان گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت. اگر از پول و سکه برای تو حرف می زنم برای آن است که از نیروی فریب و افسون پول ,این فرزند بی جان شیطان خوب آگاهم. لرزنده نگران بوده ام. اما دخترم این حقیقت را بگویم که مردم بر روی زمین استوار و گسترده بیشتر از بند بازان ریسمان نا استوار سقوط می کنند.
دخترم جرالدین ,پدرت با تو حرف می زند. شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب بدهد و آن شب است که این الماس, آن ریسمان نا استوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است. روزی که چهره زیبای یک اشراف زاده بی بند و بار تو را بفریبد آن روز است که بند بازی ناشی خواهی بود. همیشه بند بازان من زمانی دراز در سیرک زیسته و همیشه و هر لحظه برای بند بازان روی ریسمانی بس نازک و ناشی سقوط می کنند از این رو دل به زر و زیور نبند. بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد. اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی ,با او یک دل باش و به راستی او را دوست بدار. معنی این را وظیفه خود در قبال این موضوع بدان. به مادرت گفته ام که در این خصوص برای تو نامه ای بنویسد. او از من بهتر معنی عشق را می داند. او برای تعریف "عشق "که معنی آن" یکدلی" است شایسته تر از من است.دخترم هیچ کس و هیچ چیز دیگر در این جهان نمی توان یافت که شایسته آن باشد.دختری ناخن پای خود را برای آن عریان می کند. برهنگی بیماری عصر ما است. به گمان من تن تو ,باید مال کسی باشد که روحش را برای تو عریان کرده است.حرف بسیار برای تو دارم ,ولی به وقت دیگر می گذارم.و با این آخرین پیام نامه را پایان می بخشم. انسان باش, پاک دل و یکدل ;زیرا گرسنه بودن, صدقه گرفتن و در فقر مردن بارها قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است.

پدر تو ,چارلی چاپلین